ΠΡΟΣ ΒΑΡΕΛΛΑΙΟΥΣ

Ντάλα καλοκαίρι. Ζεστός αέρας σπρώχνει το μηχανάκι προς τη θάλασσα.
Λίγα χιλιόμετρα μετά τα Κάψαλα αφήσαμε την καυτή άσφαλτο και πιάσαμε το χώμα. Ριπές ανέμου αλλάζουν συχνά την πορεία αλλά υπάρχει στόχος.




Μέσα στη ρεματιά αμόλυντο νεαρό πευκοδάσος.

Παντού αισιόδοξο πράσινο. Πού είναι η στάνη ; (Ασκηση παρατηρητικότητας)

Να η στάνη (5 αστέρων)

Οσο κατεβαίναμε σαν να δρόσισε λίγο. Κάπου θα υπάρχουν νερά που θα μας δροσίσουν...

Μέσα από τον βράχο αναβλύζει παγωμένο νερό. (Αγνοείστε τις ανθρώπινες παρεμβάσεις). Στάση για κατάβρεγμα.



Μέσα από τα πλατάνια ο προορισμός. Το Αιγαίο.


Στο υπόλοιπο της διαδρομής μέχρι την παραλία ο ήλιος ανέλαβε το στέγνωμα.



Μερικές στροφές και φάνηκε η παραλία.

Στάση για να ποζάρει η αυτάρεσκη ...

Πανόραμα !!!

Η σταρ(star) στην πλαζ(plage)...

Μόνο ο βράχος θα σταματάει για πάντα τα κύματα.

Τα κύματα...






Ο δρόμος της επιστροφής.

Βλέμματα προς τα πίσω και προς το νοτιά.

Πορεία βόρεια. Τα μάτια ορθάνοικτα προσπαθούν να κρατήσουν εικόνες.

Σαν τεράστιο έντομο προσπαθεί να ενταχθεί στο κάδρο.

Λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω ο ανηφορικός δρόμος αφήνει το Αιγαίο και σε κατευθύνει στον Ευβοΐκό. Τον ακολουθήσαμε.

Καλές βόλτες σε όλους.

και βουνό και θάλασσα

Και πέρασαν οι μέρες. Ηρθε και έφυγε η Ανοιξη. Εις το βουνό εκεί ψηλά ο αποχαιρετισμός της




Προσπαθεί η φύση. Εμείς δεν βοηθάμε

Πόζα στο ξέφωτο. Πίσω η χαράδρα. Μόνο με τα πόδια για βαθειές ανάσες.

Αλλαγή σκηνικού. Κάτι που να ταιριάζει με το καλοκαίρι.

Δεκαετία του 50. Από την Ραφήνα δυό καΐκια το Αγγέλικα και το Φρειδερίκη πήγαιναν τον κόσμο στα Στύρα. Στη μέση της διαδρομής ένας ξερόβραχος η Δίψα. Εκεί συνήθως έσπαγαν και τα συρματόσχοινα του πηδαλίου. Μετά από τον πανικό το ταξίδι συνεχιζόταν κανονικά με την λαγουδέρα. Ο μπρατσωμένος πηδαλιούχος επικοινωνούσε με αγριοφωνάρες με τον μηχανικό, πού χωμένος στο αμπάρι προσπαθούσε να τιθασεύσει την μηχανή. Δύο με τρεις ώρες μετά, ανάλογα με τον καιρό, το καΐκι έφτανε στα Στύρα. Οι πάντοτε ζαλισμένοι και καμμιά φορά μουσκεμένοι επιβάτες του πατούσαν στη στεριά και με βαθειές ανάσες ανακούφισης, ξεκινούσαν τις διακοπές τους.

Από μακριά ήπιος

Από κοντά αγριεύει

Σε όλες τις περιπτώσεις επιβλητικός

Μέριασε βράχε να διαβώ. Κάνε τον γύρο μηδαμινέ

Καλές θάλασσες σε όλους

ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΚΟΣΚΙΝΑΚΙ ΜΟΥ...

Και που να σε κρεμάσω. Αχνοφαίνεται και η Ανοιξη. Λίγες βροχές ακόμα για να μαλακώσει ο δρόμος, και να δροσιστούν λίγο τα δέντρα, όσα έμειναν.

Την λένε Pampera και ακόμα προσπαθώ να βρώ γιατί την ονόμασαν έτσι οι Ισπανοί, άσε που δεν ξέρω και τι σημαίνει. Ισως καταλάβω μετά από μερικές βόλτες...


Σε κατηφόρες γνωστές και άγνωστες με ή χωρίς προορισμό.

Και στις ανηφόρες της επιστροφής.

Καλή συντροφιά στους χαλαρούς ρυθμούς της φυγής.

Αλλά και με διακριτική φωτογένεια για να εναρμονίζεται με το περιβάλλον.

Καλές βόλτες σε όλους .

Βόλτα μέχρι το Νιμπορειό

Λιακάδα που σε σπρώχνει να πάρεις τα βουνά. Να περάσεις από ξεχασμένους χωμάτινους δρόμους. Λίγο να κοπιάσεις για να φτάσεις.


Δρόμοι θαλασσινοί, λεωφόροι ουράνιοι. Ο γλάρος τα καταφέρνει παντού

Κάποτε εδώ έφτανες μόνο με καΐκι από την θάλασσα...

Η θέα του Νημποριού από μακρυά. Ακόμα όμορφο.

Δεν δοκίμασα αλλά μπορεί και να τρώγονται...

Μικρό εκκλησάκι αγνατεύει. Ηρεμία.

Την άφησα μόνη αρκετή ώρα. Δεν ήθελε να γυρίσουμε. Με τίποτα δεν έπαιρνε.

Την κανάκεψα της άλλαξα και bougie. Για ανταμοιβή μου έδωσε μερικές ανάποδες.

Με το ζόρι προλάβαμε το ferry. Κάπου σε μια ανηφόρα έξω από τον Αγιο Στέφανο τα στήλωσε. Η μπότα είχε κομματιαστεί από τις μανιβελιές. Με πεσμένο το ηθικό γυρίσαμε με φορτηγό.
Θα ξαναπάμε...

Βόλτα στο Cavo d'oro

Η βόλτα ξεκίνησε με την Frontera, εγώ να ανέχομαι τις παραξενιές της και εκείνη τις δικές μου. Καιρό ήθελα να πάω σ'αυτή την άκρη της νότιας Εύβοιας. Η διαδρομή μέχρι το Μαρμάρι διαδικαστική. Μετά ανατολικά προς τον Αγιο Δημήτριο.

Η θέα από τον Αγιο Δημήτριο. Στο άνοιγμα το Αιγαίο.

Γύρο-γύρο βουνά επιβλητικά.

Τεράστιοι βράχοι, παλιά λατομεία. Ο χρόνος τα έντυσε με πράσινα πανωφόρια.

Η παραλία του Αγίου Δημητρίου.

Νοτιοανατολικά. Ακόμα άσφαλτος. Στο βάθος ακόμα κρυμμένος ο προορισμός.

Ματιές προς Βορρά.

Αρχισε το χώμα. Μικρή στάση για ανάσες. Ο δρόμος κατευθύνεται προς τα βουνά πριν ξαναγυρίσει στη θάλασσα. Ομορφα!!!

(για τον Black-G)

Μικροί απροσπέλαστοι κόλποι. Ευτυχώς.

Στο βάθος ο προορισμός. Ευτυχώς ο δρόμος οδηγεί, γιατί η θέα συναρπάζει.

Φως κατεβαίνει από τα βουνά για να συναντήσει τη θάλασσα.

Πέτρινα κτίσματα αφημένα να τα κατεδαφίσει ο χρόνος.

Ματιές προς τα πίσω. Θα περάσω ξανά ...

Κολόνες ξύλινες αγναντεύουν το Αιγαίο.

Φτάνουμε. Στο βάθος η Ανδρος.

Κακοτράχαλος δρόμος αλλά αξίζει να τον περάσεις

CAVO D'ORO. Η άκρη, το τέλος, και ο προορισμός.

Βλέποντας ακούς τη θάλασσα.

Αράπης. Βράχος αποζητά συντροφιά. Καράβια περνούν και τον χαιρετάνε .

Ο Αη Γρηγόρης. Δίπλα του παράπονα. Ο Αράπης δεν τους άφησε να περάσουν.

Υπέροχη θέα προς Βορρά. Του γυρισμού η ώρα. Ακολούθα το φώς.

Πίσω με σπασμένη την εξάτμιση από τους κραδασμούς. Προσευχή να τα καταφέρουμε.

Προλάβαμε το τελευταίο ferry ...

Αλλά το ηλιοβασίλεμα απόλαυση !!!

Μη σε νοιάζει. Θα σε γιατρέψω.

Πάμε για φρέσκα.

Φιλιά σε όλους !!!

Νάτη νάτη (ξανα)πετιέται !!!

Το βολάν είχε την δική του άποψη. Ο στρόφαλος σαν αρχηγός δεν το άφηνε να εκφραστεί ελεύθερα. Η σφήνα κρατούσε τα προσχήματα. Βαρέθηκε και αυτοκτόνησε. Για ανάμνηση άφησε λίγο από το μικρό κορμί της και στους δύο. Η ύπαρξή της ήταν καθοριστική.
Συμπέρασμα :
Οι μηχανολογικές σχέσεις μοιάζουν με τις ανθρώπινες

Το καλοκαίρι πέρασε και τα πράγματα πήραν το δρόμο τους...